Hilmi Yavuz, birinci maddede, "Şiir Dil değildir, Söz' dür..." diyor. Hilmi Yavuz dil ve söz ayrımını de Saussure'den hareketle temellendiriyor. Burada dil ve söz ayrımını yapmakta yarar vardır. De Saussure'ye göre dilyetisinin iki cephesi vardır: Toplumsal ve bireysel. Bunlardan biri olmadan diğeri düşünülemez. Dil, toplumun kullandığı ve toplumda yaşayan fertlerin tamamının tasarruf ettiği sözel bir araçtır. Dolayısıyla herkesindir. Açık ve anlaşılırdır. İçerisinde görünenin dışında fazla bir şey barındırmaz. Toplum içinde dil, her beyinde bulunan izler bütünü olarak yaşar ve birbirinin eşi tüm örnekleri bireylere dağıtılmış bir sözlüğü andırır. Söz bireyseldir, dilin bireysel kullanımıdır. Kişiye ait olduğu için de farklı anlamlar kazanmaya müsaittir. Bir ayırım yapmak yerinde olur: Dil genel veya nesnel; söz öznel veya kişiseldir. Aralarındaki fark kişiye ait olup olmama farkıdır.

 

     Şiir sözcüklerin estetik bir biçimde kullanılmasına dayanan, imgelerin, sembollerin örgülediği ve üretimin doruk noktaya ulaştığı edebi türlerden biridir. Tıpkı diğer sanat dalları gibi kurmacadır. Malzemesini kullanırken şair, şiirini salt duygu içeren bir unsur olarak  görmez, bunun dışından şiirine daha karmaşık olarak yaklaşır. Duygu şiiri ihtirasları, heyecanları barındırırken,  yaşantı şiiri anlatımcı bir yana sahiptir. Şair elbette duygu şiirini yazarken de kurmaca öğesini kullanır, ama malzemesini daha soyut, yaşantıdan oldukça uzak, bireyselliği ön plana çıkartan bir tavırla yaklaşır.