Tüm etiketler
Günümüz Türk edebiyatının nevi şahsına münhasır isimlerinden biri olan İhsan Oktay Anar'ın şu ana kadar yayımlanmış beş anlatısı (Puslu Kıtalar Atlası-1995; Kitab-ül Hiyel-1996; Efrâsiyâb'ın Hikâyeleri-1998; Amat-2005; Suskunlar-2007) mevcuttur. Gerek dil-üslûp, gerekse kurgu özellikleriyle dikkati çeken bu eserler, özellikle konuları itibarıyla önem arzeder.
Bu makalede İhsan Oktay Anar'ın yaradılış, Tanrı-şeytan ve şeytan-insan arasındaki ezelî çekişmeyi işleyen eserlerine konu perspektifiyle bakmaya çalıştık.
Düzenleyen Admin - 11 Ocak 2010
Destandan günümüz romanına kadar zaman algısı ve kullanımı farklılık gösterir. Destan ve türevi eserlerde adeta bir zorunluluğun ifadesiymiş gibi önemi göz ardı edilerek blok halinde verilen zaman, romanda önemli bir yer işgal eder. Kronolojik sıralamadan, iç-içe geçmiş, sırası değiştirilmiş, hatta üst üste bindirilmiş zaman kullanımları romanın yüzyıllarca devam eden serüveni içerisinde kendine yer bulur. Klasik romanlardan postmodern anlatılara değin zamanın kullanımının değişen suretleri temelde toplumcu, cemaatçi anlayıştan bireyci anlayışa doğru bir değişim süreci yaşar.
Yeni Türk edebiyatı sadece Batı edebiyatı etkisinde oluşmuş bir edebiyat değildir. “ Bu edebiyat klasik Türk edebiyatı, Tanzimattan sonra değeri bilinmeğe başlanan Halk edebiyatı ve belli bir açıdan okunan Batı edebiyatının ortak tesirleri altında teşekkül etmiş yeni bir terkiptir. ” Bu hususu biraz daha özelleştirip ‘roman’ alanına indirgeyen Pertev Naili Boratav’ın ‘ Folklor ve Edebiyat ’ adlı çalışmasındaki ilk romanlarımızın kaynağı konusundaki şu sözleri de bu görüşü destekler mahiyettedir: “ Türk romanı sadece Avrupa romanını taklitle kalmamıştır. Onun eski Türk hikayeciliğinde kökleri vardır. Modern Avrupa romanı bu hikayecilik üzerine bir aşı vazifesi görmüştür .”
