Yahya Kemal, Türk edebiyatında şiirleriyle yerini almış bir sanatkârdır. Onun dehası, şiir sanatında ortaya koyduğu estetik değeri yüksek eserler kadar, Tanzimat'tan sonra yeniliğe kapılarını sonuna kadar açan ve büyük bir değişimin içinde dağınıklığı yaşayan Türk şiirine şekil, muhteva, dil ve üslûpta kazandırmış olduğu yeni formda aranmalıdır.
Yahya Kemal, kendisine sanat alanı olarak asıl itibariyle şiiri seçmiş olmakla birlikte nesir yazıları da kaleme almıştır. Bir kısmı çeşitli dergi ve gazete sayfalarında yer alan, bir kısmı da şairin evrakı arasında yayımlanmadan kalan bu yazıları, ölümünden sonra Yahya Kemal Enstitüsü tarafından neşredilmiştir. Tamamı on iki cilt tutan Yahya Kemal Külliyatı'nın dokuz cildini nesirleri teşkil etmektedir. Bir kısmı müsvedde hâlinde kalan bu nesir yazıları makale, sohbet, mektup, hatırat, hikâye vb. edebî türlerde kaleme alınmış yazılardır. Biz bu yazımızda, onun ölümünden on yıl sonra, 1968 yılında Yahya Kemal Enstitüsü tarafından Siyâsî Hikâyeler adıyla kitaplaştırılan tarihî hikâyelerini inceleme konusu yapmak istiyoruz.
.:: Duyuru ::.
İstiklâl Harbi içerisinde 1921’de yazılan ve meclis tarafından millî marş olarak kabul edilen İstiklâl Marşı, bugün için üzerinde anlaşılmış, eleştirel bakışa kapalı, millî mutabakat metni şeklinde anlam kazanmış görünmektedir. Oysa yazılıp millî marş olarak teklif edildiği günlerde İstiklâl Marşı’na bazı itiraz ve eleştiriler gelmiş, bu eleştiriler 1930’lu ve 1940’lı yıllarda, hatta daha sonraki yıllarda da sürmüştür. Fakat, İstiklâl Marşı’na yöneltilen eleştirel bakış, geniş çevrelerin ve araştırmacıların dikkatini gereğince çekmiş görünmemektedir. Bu yazımızda, İstiklâl Marşı’na ve Mehmet Âkif’e yönelik diğer karşı çıkışların ve eleştirilerin ayrı bir yazının konusu olduğunu belirterek, Nâzım Hikmet’in Kuvâyi Milliye Destanı’nda İstiklâl Marşı’na ve Mehmet Âkif’e yönelttiği eleştirel bakışı ele almak istiyoruz.