İsmet Özel’i pek de yakından takip etmeyenlerin bile malumu olduğu üzere bundan yaklaşık üç yıl önce İbrahim Tüzer’in Dergâh Yayınları arasından “Şiire Damıtılmış Hayat: İsmet Özel” adlı doktora çalışması yayımlandı.Ağyarını mânî, efradını câmî olduğunu düşündüğüm bu kitap için İsmet Özel de bir “takriz” yazısı yazmıştı.

             Reşit Güngör Kalkan’ın kitabının diğer kitaplarla olan ilişkisinin ne kadar ve ne yönde olduğu bir yana bu yazımda, İbrahim Tüzer’in kitabındaki dikkatlerle olan benzerliğinden kısaca bahsetmek istiyorum. Kaleme alınanların, dikkatli bir bakış açısıyla objektif olarak okuma çabası içerisinde olan bir okurun gözüne çarpanları not edip bunlardan birkaçını paylaşma çabası olarak kabul edileceğini umuyorum.

     Kassandra Damgası’nın fiktif yapısı içerisinden reel boyuta ulaşan en temel gerçeklik, insanların kendi sonlarını yine kendi elleriyle hazırlıyor olmalarıdır. Bitmek bilmeyen ihtiraslar, sonu gelmeyen siyasî emeller, kişisel çıkarlar uğruna yozlaştırılarak sıradanlaştırılan insanîlik, bilinçsizce tüketilen temel barınağımız/tabiat ve kendi varlık şartlarının uzağına düşerken en keskin biçimde ötekileşen kalabalık. Tüm bu yitime uğratılan değerlerin ortak noktası ise dünya kurulduğundan bu yana nesilden nesle aktarılırken biraz daha katmerleşen ve meşruiyet alanını arttıran kötülük. Aytmatov’un eserinin merkez noktasında bulunan bu fenomen, romanda hem bireyler arasındaki trajik çatışmada hem de vaka gelişiminde yer alan metin halkalarının oluşumunda yeni anlam alanlarına açılarak belirgin kılınmaya çalışılır.

     İsmet Özel, ilk dönemde kaleme almış olduğu şiirlerinde, ben’inin dünyayla olan etkileşimi sonucunda ortaya çıkan huzursuzluğunu, kendi bedeninin sair azalarını horlayarak dikkatlere sunmaktadır. Cinselliğin de yoğun bir biçimde kullanıldığı bu şiirlere baktığımızda şairin bedenine, Türk şiirinde örneğine rastlanmayacak bir sertlik ve cesaretle yaklaştığı görülmektedir. “O Bağımsız Dağların”, “Tüfenk”, “Waterloo’da Bir Dişi Kedi” “Geceleyin Bir Korku”, “Evet, İsyan” gibi şiirlerde bunun örneklerini görmek mümkündür.

     ‘Bezgin’, ‘yorgun’, ‘pis’, ‘çirkin’, ‘iğrenç’, ‘karakavruk’ olarak tanımlanan ve ‘utançla oğuşturulan’ yüz; ‘hor’ görülen ‘bacaklar’; ‘sarışın’ olan bir beden ve dahası, Özel’in şiirlerinde kolayca söz konusu edilir. Ataol Behramoğlu’nun da belirttiği gibi bedeniyle bu denli uğraşan, kendini fiziksel olarak bu denli horlayan bir başka şair göstermek gerçekten zordur.