İnsan, kendi kurduğu değerlerle yaşayan canlı bir varlıktır. Bu değerler, insanı kendilik yolunda ayakta tutar. Birey ve millet, varlığını kendilik bilincini oluşturduğu sürece ebedi kılar. Ömer Seyfettin de öyküsünde bireyin veya toplumun kendini var etmek için dönüştüğü geleneksel değerleri yeniden canlandırmayı amaçlar. Özellikle bireyin veya milletin yaşamsal değerlerini zamanın elinden kurtararak, milletin millî hafızasını, geleneksel değerler içinde kişi, zaman ve mekân düzleminde inşa etmeye çalışır.

     Çalışmamızda Ömer Seyfettin'in "Başını Vermeyen Şehit adlı öyküsünü kendilik bilinci ekseni etrafında incelemeye çalıştık.

     Türkçede "gülmece, söylenen sözün tersini kastederek kişiyle veya olayla alay etme" manasında kullanılan ironi eski Yunancada "eironeia", söylenenin tam tersinin kastedildiği ifade şeklinde tanımlanmıştır. İroni; dramatik ironi, trajik ironi, söz ironisi, romantik ironi, pratik ironi ve diyalektik ironi olmak üzere kendi içinde de çeşitlendirilmiştir. İroninin alaydan farkı ise; alayın, ses tonu, söz, davranış vb. yollarla biriyle, bir şeyle eğlenme, küçümseme şeklinde yapılmasıdır. Yazınsal türlerde alay ise, içinde bulunulan çarpık bir duruma karşı söylenecek eleştirinin direk olarak dışavurumu şeklinde gerçekleşmesidir.