Sabahattin Ali’nin Kuyucaklı Yusuf ve İçimizdeki Şeytan romanları düşünüldüğünde Kürk Mantolu Madonna’nın önceki iki romanından farklı bir çizgide olduğu görülür. Sipariş üzerine yazılmış olması ve siparişi verenin yönlendirmesi elbette Kürk Mantolu Madonna’yı siyasetten, sosyal konulardan uzak, daha çok aşk merkezli bir roman hâline getirmiştir. Fakat Sabahattin Ali’ye has sıcak, samimi ve güzel Türkçe bu romanda da devam etmiş ve ortaya zevkle okunan bir roman çıkmıştır.

     İstanbul’un fethi, hangi yönden bakılırsa bakılsın, bizim medenileşme serüvenimizde yeni bir miladın başlangıcıdır. Toplumsal ve kültürel hayatımız fetih sonrasında yeni bir yapılanma sürecine girer. Bu durum, fethedilen İstanbul için de geçerlidir kuşkusuz. Fethedilmenin ezikliğini yaşatmadan fethettiğimiz İstanbul, diyebiliriz ki itibar kaybına uğramadan farklı bir medeniyetin mensubu olmuş; aynı zamanda fethedenleri fethetmiş bir şehirdir. Zaman içinde kazandığı itibardan olmalı ki, ‘şehir’ sıfatı yetersiz bulunmuş, İstanbul’u ‘şehirlerin ecesi’, ‘şehirlerin sultanı’ diye anmak adetten sayılmıştır. İstanbul’u böyle bir konuma getiren, kuşkusuz fetih sonrasında hayata geçirilen şehirleşme projesidir. İstanbul; coğrafyası, insanı ve kültürel zenginliğiyle gerçek anlamda bir ‘terkip’tir ve söz konusu projenin mantığını da yine bu ‘terkip’ gerçeği biçimlendirmektedir. Zaman içinde gündeme getirilen ‘Türk İstanbul’(Yahya Kemal) nitelemesi, terkip gerçeğine gölge düşürmez. Milliyetçi kaygıdan ziyade tarihi bir gerçeği zihinlere taşımak için kullanılan bu sıfatla,  bir bakıma, İstanbul’a gerçek anlamda hizmet eden Türklerin hakkı teslim edilmek istenmiştir. Öyle olmalıdır; çünkü İstanbul’u, ‘köhne Bizans’ın sandukasından çıkarıp güzelleştirmek, onu hak ettiği konuma getirmek Türklere nasip olmuştur. Azınlıkta kalan aykırı seslere rağmen bu böyledir. Ayrıntıdan esasa geldiğimizde şunu söylemek mümkün: Osmanlının, İstanbul’a dönük çok özel ve anlamlı bir misyonu, bir beklentisi vardı. Bu beklentinin gerçekleşmesi için de ona dönük özel bir tasarrufun olması doğaldır.

     Alim Kahraman’ın birbirine bağlı hikayelerden oluşan “Kayıp Hikayeci”si  hikayecinin kaybolması, yarım bırakılmış metin olma özelliği, yabancılaşmayı, kimlik ve kişilik bölünmesini metaforik/imgesel düzlemde dile getirmesi, içerik yerine biçimi öne çıkarması,  kuramsal sorunları metne taşımasıyla kurgunun serüveni  denilen üstkurmaca bir metin olarak bu makalenin konusunu oluşturmuştur.