İstanbul’un fethi, hangi yönden bakılırsa bakılsın, bizim medenileşme serüvenimizde yeni bir miladın başlangıcıdır. Toplumsal ve kültürel hayatımız fetih sonrasında yeni bir yapılanma sürecine girer. Bu durum, fethedilen İstanbul için de geçerlidir kuşkusuz. Fethedilmenin ezikliğini yaşatmadan fethettiğimiz İstanbul, diyebiliriz ki itibar kaybına uğramadan farklı bir medeniyetin mensubu olmuş; aynı zamanda fethedenleri fethetmiş bir şehirdir. Zaman içinde kazandığı itibardan olmalı ki, ‘şehir’ sıfatı yetersiz bulunmuş, İstanbul’u ‘şehirlerin ecesi’, ‘şehirlerin sultanı’ diye anmak adetten sayılmıştır. İstanbul’u böyle bir konuma getiren, kuşkusuz fetih sonrasında hayata geçirilen şehirleşme projesidir. İstanbul; coğrafyası, insanı ve kültürel zenginliğiyle gerçek anlamda bir ‘terkip’tir ve söz konusu projenin mantığını da yine bu ‘terkip’ gerçeği biçimlendirmektedir. Zaman içinde gündeme getirilen ‘Türk İstanbul’(Yahya Kemal) nitelemesi, terkip gerçeğine gölge düşürmez. Milliyetçi kaygıdan ziyade tarihi bir gerçeği zihinlere taşımak için kullanılan bu sıfatla,  bir bakıma, İstanbul’a gerçek anlamda hizmet eden Türklerin hakkı teslim edilmek istenmiştir. Öyle olmalıdır; çünkü İstanbul’u, ‘köhne Bizans’ın sandukasından çıkarıp güzelleştirmek, onu hak ettiği konuma getirmek Türklere nasip olmuştur. Azınlıkta kalan aykırı seslere rağmen bu böyledir. Ayrıntıdan esasa geldiğimizde şunu söylemek mümkün: Osmanlının, İstanbul’a dönük çok özel ve anlamlı bir misyonu, bir beklentisi vardı. Bu beklentinin gerçekleşmesi için de ona dönük özel bir tasarrufun olması doğaldır.

     Alim Kahraman’ın birbirine bağlı hikayelerden oluşan “Kayıp Hikayeci”si  hikayecinin kaybolması, yarım bırakılmış metin olma özelliği, yabancılaşmayı, kimlik ve kişilik bölünmesini metaforik/imgesel düzlemde dile getirmesi, içerik yerine biçimi öne çıkarması,  kuramsal sorunları metne taşımasıyla kurgunun serüveni  denilen üstkurmaca bir metin olarak bu makalenin konusunu oluşturmuştur.

     Yahya Kemal, Türk edebiyatı tarihindeki haklı yerini hiç şüphesiz şiirleriyle kazanmıştır. Ancak o, aynı zamanda iyi bir nasirdir. Kalemini nesrin hikâye, hatırat, deneme, makale, mektup gibi birçok alanında tecrübe eder. Bu yazıda onun bu cephesi üzerinde durulacak ve Siyasî Hikâyeler adlı kitabında toplanmış olan hikâye denemeleri değerlendirilecektir.

SUNUŞ YA DA GEÇMİŞE BAKARKEN,5

FAZIL GÖKÇEK,Prof. Dr. Ömer Faruk Huyugüzel,9

İNCİ ENGİNÜN,Tanzimat Sonrasında Nedim’in Yorumlanması,25

ZEYNEP KERMAN,Tanzimat ve Servet-i Fünun Romanlarında Doktorlar,53

RIZA FİLİZOK,Söylem ( Discours ) ve Anlatı (Recit) Üzerine,61

YAVUZ AKPINAR,Bir Nostalji Şiiri Olarak “Haydar Baba’ya Selam”,73

ABDULLAH UÇMAN,II. Meşrutiyet’in Gölgesinde Gümülcine Vak’ası Yahut “Sopalı Seçimler”,79

N. HİKMET POLAT,Kahire’deki Izmir,101

SEMA UĞURCAN,Şair Yaşar Nezihe Hanım,107

ALEV SINAR UĞURLU,Hayât-ı Hakikiyye Sahneleri Üzerinde Bir Tasnif Denemesi,129

METİN KAYAHAN ÖZGÜL,Ali Ekrem, Meşrûtiyet Dağdağası İçinde...,141

ALAATTİN KARACA,Reşat Enis Aygen’in Despot’u,175

RAHİM TARIM,Güneşe Karşı Konuşma,183

RIZA BAĞCI,Memduh Şevket Esendal’ın Ayaşlı İle Kiracıları Romanında Kişiler ve Karakterizasyon,203

SABAHATTİN ÇAĞIN,Fikir Akımları Karşısında Ömer Seyfettin,223

FAZIL GÖKÇEK,Romana ve Romancılığa Dair Bir Tartışma,235

MUSTAFA ÖZSARI,İşgal Döneminde Balıkesir Basını,251

ŞERİFE ÇAĞIN,Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Roman ve Hikâyelerinde Kadın İmajı,265

YASEMİN AY,Lamartine’in İzmir’e Yerleşme Planları ve Bu Planlar Üzerine Bazı Dikkatler,277

ÖZLEM NEMUTLU,Halit Ziya’nın Hayvanları Konu Alan Hikâyeleri Üzerine Bazı Dikkatler,287

ÖZLEM FEDAİ,Behçet Necatigil’in Şiir Duyarlılığı,299

MÜBERRA BAĞCI,Denizin Çağırışı, Aylak Adam ve Tutunamayanlar’da Yabancılaşmış Kişiler,313

H. HARİKA DURGUN,Yakup Kadri’nin İlk Dönem Hikâyeleri ile Hatıraları Arasındaki İlişki,339